DUCHOWY PRZYJACIEL DZIECKA Z DOMU DZIECKA
„Kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje.” (Mt 18, 5)

Duszpasterstwo Dzieci Archidiecezji Poznańskiej przygotowało projekt, w którym chcemy objąć modlitwą i duchowym wsparciem dzieci i młodzież przebywające w Placówkach Opiekuńczo-Wychowawczych.

Jeśli Bóg pozwoli projekt będzie rozszerzony i udostępniony w innych Diecezjach.

 

KILKA SŁÓW WSTĘPU – KIM SĄ DZIECI Z DOMÓW DZIECKA

Dlaczego dzieci i młodzież trafiają do placówek opiekuńczo-wychowawczych, zwanych przez nas domami dziecka? Kim oni są? Czy to tylko sieroty?

Kiedy zawodzą lub są nieudolne próby wspierania rodziny przeżywającej kryzys, sąd rodzinny postanawia o ograniczeniu lub pozbawieniu władzy rodzicielskiej, co skutkuje umieszczeniem dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Dla każdego dziecka, nawet tego, które doświadczyło szeroko rozumianej przemocy fizycznej i psychicznej, jest to zawsze wydarzenie traumatyczne. Świat dorosłych, który znało z dnia na dzień zmienia się, staje się wielką niewiadomą.

Trzeba zdać sobie sprawę, że więź, będąca głębokim, trwałym i wzajemnym związkiem emocjonalnym pomiędzy matką/ojcem a dzieckiem, który powstaje w pierwszych latach życia dziecka i prowadzi do poszukiwania bliskości fizycznej służącej do zapewnienia właściwej ochrony dziecku,  w przypadku dzieci w placówkach opiekuńczo-wychowawczych jest często więzią „pozabezpieczną”, która kształtuje ich, jako nie wartych uwagi świata i bez poczucia wartości samych siebie.

Zaniedbanie, przemoc seksualna, alkoholizm, przemoc psychiczna, przemoc fizyczna,  to często nakładające się doświadczenia wpływające na rozwój dzieci i młodzieży w placówkach opiekuńczo-wychowawczych.

CZEGO POTRZEBA?

Jeśli setki codziennych drobnych doświadczeń ukształtowały tak „pozabezpieczny” sposób postrzegania siebie, dorosłych i świata, to tylko kolejne steki nowych relacji z przewidywalnymi i bezpiecznymi dorosłymi tworzą grunt pod zmianę postrzegania. To prowadzi do tego, aby ci młodzi ludzie uwierzyli, że są ważni, że warto prosić o pomoc, że innym i światu można zaufać.

To co potrzebne najbardziej wychowankom placówek opiekuńczo-wychowawczych to ofiarowanie siebie, swojego czasu, ale jeśli jest go brak, to bezcenna jest ofiara modlitwy za tych młodych ludzi doświadczonych odrzuceniem, brakiem wiary w cokolwiek i pozbawionych marzeń. Modlitwa o dobrych ludzi, którzy pomogą w podnoszeniu poczucia własnej wartości, które bardzo często jest mocno zaniżonego. Modlitwa o realność osób i ich pozytywnych historii, którzy  pociągną swoim przykładam ku marzeniom. Modlitwa o  dostrzeganie tego, co w życiu ważne , tego by BYĆ a nie MIEĆ, by uwierzyć, jak mówił papież Franciszek, że każdy z nich jest najważniejszym przedsiębiorstwem świata.

ZASADY

Bycie Duchowym Przyjacielem polega na tym, że dana osoba modli się za wyznaczone dziecko przebywające aktualnie w placówce opiekuńczo-wychowawczej na terenie Archidiecezji / Województwa Wielkopolskiego i staje się duchowym przyjacielem tego dziecka.

Nasza modlitwa ma być odpowiedzią na słowa Chrystusa: „Kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje” (Mt 18, 5) oraz „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). Modlitwa ma towarzyszyć temu dziecku bez względu na to, czy jest nadal w domu dziecka, czy wróciło do swojej rodziny naturalnej, czy już jest w nowej rodzinie – dlatego trwa ona do ukończenia przez dziecko 18-tego roku życia, ale Duchowy Przyjaciel może modlić się do końca życia.

W placówkach przebywają także pełnoletni wychowankowie. Projekt zostaje rozszerzony również dla nich. Można modlić się do końca swojego życia za pełnoletniego wychowana Domu Dziecka.

Projekt nie zakłada poznawania osobistego dzieci. Dziecko zostanie jedynie powiadomione o tym, że ma swojego duchowego przyjaciela.